આ ટાપુ પર કેવી રીતે જીવન વિતાવે છે માણસો જ્યાં 4 મહિના સુધી સૂર્ય દેખાતો જ નથી! રાત્રે રાઈફલ લઈને ચાલવું પડે | longyearbyen norway life in 4 months of darkness polar night
4 months of darkness in Norway: વિશ્વમાં એક એવી પણ જગ્યા છે જ્યાં સૂરજ સતત 120 દિવસ સુધી દેખાતો નથી. નોર્વેના ‘લોન્ગિયરબાયેન'(Longyearbyen) શહેરમાં નવેમ્બરથી શરૂ થતી રાત સીધી ફેબ્રુઆરીમાં પૂરી થાય છે. આ સમયગાળા દરમિયાન અહીં રહેતા આશરે 2500 લોકો માટે ‘નાઈટ લાઈફ’ જ કાયમી જીવન બની જાય છે. સવારના 10 વાગ્યા હોય કે રાતના 2, આકાશ હંમેશા તારાઓ અને જાદુઈ ‘નોર્ધર્ન લાઈટ્સ’થી ઝળહળતું રહે છે. કડકડાતી ઠંડી અને ઘનઘોર અંધારા વચ્ચે અહીંના લોકો સુરક્ષા માટે પોતાની સાથે રાઈફલ લઈને નીકળે છે. જેથી ધ્રુવીય રીંછ(Polar Bears) સામે રક્ષણ મેળવી શકાય. વિજ્ઞાનની ભાષામાં આ સ્થિતિને ‘પોલર નાઈટ’ કહેવામાં આવે છે, જ્યાં દુનિયા સંપૂર્ણપણે કૃત્રિમ રોશની પર નિર્ભર રહે છે.
 |
| (IMAGE – Wikipedia) |
અંધકારનો આનંદ: ઉત્સવ જેવું વાતાવરણ
આ અનોખા શહેરમાં જીવન જીવવાની રીત પણ અદભૂત છે. જ્યારે બાકીની દુનિયા સૂર્યના કિરણોથી દિવસની શરૂઆત કરે છે, ત્યારે અહીંના લોકો માટે ઘડિયાળના કાંટા માત્ર એક આંકડો છે. સૂર્યપ્રકાશના અભાવે શરીરમાં પોષણ જાળવી રાખવા લોકો વિટામિન-ડીની ગોળીઓ અને ખાસ ‘લાઈટ થેરાપી’ લેમ્પનો સહારો લે છે, જેથી શરીરને દિવસ થયાનો ભ્રમ રહે. અહીંના લોકો અંધારાને કોસવાને બદલે તેને એક ઉત્સવની જેમ ઉજવે છે. તેઓ પોતાના ઘરોને અગણિત મીણબત્તીઓ, ગરમ કોફી અને ઊની ધાબળાઓથી સજાવે છે અને દરરોજ સંગીત તેમજ બોર્ડ ગેમ્સની મહેફિલ જમાવે છે.
સ્નોમોબાઈલ અને નોર્ધર્ન લાઈટ્સની સફર
અહીં એકલતા દૂર કરવાનો શ્રેષ્ઠ રસ્તો ‘કમ્યુનિટી ડિનર’ એટલે કે સામૂહિક ભોજન છે. આ ટાપુ પર 50થી વધુ દેશોના લોકો રહે છે, જેઓ મુખ્યત્વે સંશોધન કે માઇનિંગ માટે આવ્યા છે. આટલી વિવિધતા હોવા છતાં લોકો વચ્ચેનો લગાવ અતૂટ છે. અંધારાના મહિનાઓમાં અહીંની સોશિયલ લાઈફ વધુ સક્રિય બની જાય છે. લોકો સ્નોમોબાઈલ પર સવાર થઈને નીલી બરફની વાદીઓમાં નોર્ધર્ન લાઈટ્સ જોવા નીકળે છે, જે તેમના માટે રાત્રિની સામાન્ય લટાર સમાન છે. આ ઉપરાંત, શહેરના સન્નાટાને દૂર કરવા ‘પોલર જેઝ’ જેવા મ્યુઝિક ફેસ્ટિવલનું પણ આયોજન કરવામાં આવે છે.
 |
| (IMAGE – Wikipedia) |
સૂર્યના પ્રથમ કિરણની આતુરતા
આ આખી પ્રક્રિયામાં સૌથી ભાવુક ક્ષણ ફેબ્રુઆરીના અંતમાં આવે છે. જ્યારે 4 મહિના પછી સૂર્યનું પહેલું કિરણ એક જૂની હોસ્પિટલની સીડીઓ પર પડે છે, ત્યારે આખું શહેર ત્યાં એકઠું થઈને ‘સોલફેસ્ટુકા'(Solfestuka) મનાવે છે. લોકો અઠવાડિયાઓથી તે એક કિરણની રાહ જોતા હોય છે, જે તેમને યાદ અપાવે છે કે અંધારું ગમે તેટલું લાંબુ હોય, ઉજાસ ચોક્કસ પાછો આવે છે. સ્વાલબાર્ડની આ ‘કાળી રાત’ આપણને શીખવે છે કે ખુશીઓ બાહ્ય પરિસ્થિતિઓની મોહતાજ નથી હોતી. આ દ્વીપ માત્ર તેના ‘ડૂમ્સડે વોલ્ટ’ને કારણે જ નહીં, પણ પ્રકૃતિના પડકારોને ઉત્સવમાં બદલી નાખનારા માનવીઓને કારણે પણ ખાસ છે.
